Koning Ludwig II, ook wel bekend als “Gekke Koning Ludwig”, regeerde over Beieren van 1864 tot zijn dood in 1886. Ondanks zijn weelderige levensstijl bleef hij een geliefd en gerespecteerd heerser. Helaas kreeg hij door zijn gedrag een doelwit in zijn rug, waardoor de regering hem voor gek verklaarde. De koning stierf abrupt onder onverklaarbare omstandigheden waarover vandaag de dag nog steeds wordt getheoretiseerd. Hier lees je hoe zijn dubbelleven hem uiteindelijk inhaalde.
De waanzinnige koning: het verhaal van koning Ludwig II van Beieren
De druk van de plicht begon hem te achtervolgen
Ludwig II was de oudste zoon van Maximiliaan II van Beieren en Maria van Pruisen, waardoor hij de volgende in lijn voor de troon was. Dit betekende dat hij een groot deel van zijn jeugd besteedde aan het voorbereiden op de grote rol. Toen hij opgroeide, had Ludwig meer dan de anderen op het gebied van luxe, geld en druk. In plaats van te klagen, besloot Lodewijk er alles aan te doen om zich voor te bereiden. Dus, met de steun van de strenge studie- en trainingsroutine van zijn leraren, ging hij aan de slag. Hoewel hij op jonge leeftijd wat speelruimte kreeg, konden zijn instructeurs het niet helpen dat zijn tekortkomingen hem opvielen naarmate hij ouder werd. Er was iets unieks aan hem en dat was niet altijd goed.
De druk van de plicht begon hem te achtervolgen
De toekomstige heerschappij van Lodewijk was al gedoemd te mislukken
Ondanks zijn uitgebreide opleiding zagen de leermeesters van Lodewijk al snel in dat hij de kwaliteiten miste die nodig waren om koning te zijn. Het regeren van een land bracht veel verantwoordelijkheden met zich mee en weinig tijd voor iets anders. Lodewijk was meer geïnteresseerd in kunst en architectuur dan in de praktische kant van het regeren. Naast zijn liefde voor de kunst, zagen Ludwigs leraren dat hij een aantal persoonlijke eigenschappen en kenmerken bezat die hem ongeschikt maakten voor het leiderschap. Ze geloofden dat zijn eenzame levensstijl en emotionele emoties het moeilijk voor hem zouden maken om rationele beslissingen te nemen en zijn land effectief te leiden. Hij was vreemd, maar meer dan de meeste mensen erkenden.
Louis’ toekomstige heerschappij was al gedoemd te mislukken
Een ontmoeting die zijn leven voorgoed verandert
Louis was tevreden met zijn leven, maar hij had altijd het gevoel dat er iets ontbrak. Pas in 1863 begreep de jonge prins wat dat was: kameraadschap. Nadat ze een ziekenbroeder genaamd Prins Paul hadden toegewezen gekregen, brachten de twee drie weken door om elkaar te leren kennen. Ze droegen gedichten voor en ontdekten dat ze allebei Richard Wagner aanbaden. Richard was een Duitse componist die Ludwig al lang bewonderde. Wat hij het meest waardeerde in zijn leven was erkenning en liefde. Helaas hadden Ludwig en prins Paul niet veel tijd om hun liefde te uiten toen de tragedie toesloeg en Ludwig werd opgeroepen.
Een levensveranderende ontmoeting
Het leven van een prins komt tot stilstand
Sinds zijn kindertijd had Louis er alles aan gedaan om zich voor te bereiden op de troon. De koning vertoonde echter geen tekenen van ziekte, dus maakte de prins van de gelegenheid gebruik om te genieten van zijn leven en de dingen die hij koesterde. Alles leek goed te gaan, totdat alles misging. De koning werd onverwacht ziek en zijn toestand verslechterde snel. Voordat Louis kon begrijpen wat er gebeurde, werd de 19-jarige prins gedwongen om zijn plaats op de troon in te nemen. Of hij zich er nu klaar voor voelde of niet, hij was de Koning en iedereen wachtte af wat zijn volgende stap zou zijn. Helaas was zijn onervarenheid vanaf het begin duidelijk.
Het leven van de prins kwam tot stilstand
Zijn nieuwe kracht tonen
weet je nog dat we zeiden dat Louis een passie had voor kunst en architectuur? Nu hij koning was, probeerde hij dat niet te verbergen. Sterker nog, hij besloot zijn nieuwe positie te gebruiken en er prioriteit aan te geven boven politiek en staatszaken. Het eerste wat hij deed als koning was de man ontbieden die hem iets liet voelen: Richard Wagner. Zijn volgende project was de bouw van een nieuw hoftheater, iets wat hij graag deed als architect. Ludwig zag het als een nieuw en opwindend hoofdstuk in zijn leven, maar zijn volk vond het angstaanjagend. Het duurde niet lang voordat de bevolking een ongunstige mening vormde over de nieuwe koning. Hij verschilde van zijn vorige heersers en geruchten verspreidden zich snel.
Zijn nieuwe kracht tonen
Een obsessie die verder gaat dan aanbidding
Inmiddels was iedereen in Beieren op de hoogte van de fascinatie van de koning voor Richard Wagner. Na verloop van tijd raakten velen er echter van overtuigd dat het meer was dan dat. Ludwigs fascinatie voor de componist leek meer te maken te hebben met de man dan met zijn muziek. Er deden geruchten de ronde dat de koning een romantische relatie had met Richard, en ze waren er niet van overtuigd dat ze waar waren. Op dat moment had Richard een affaire met een vrouw genaamd Cosima. Dus hoewel het onwaarschijnlijk was dat de componist de toenaderingen van de koning zou accepteren, wees hij ze niet af. Misschien moedigde hij ze zelfs aan. Misschien moedigde hij ze zelfs wel aan.
Een obsessie die verder ging dan aanbidding
De romantische connotaties waren zo helder als kristal
Ludwig had gevoelens voor Richard en deed geen poging om die te verbergen. Hoewel het publiek alleen maar kon gissen, had de componist bewijs van de gedachten van de koning in de brieven die hij had ontvangen. Hoewel Richard heteroseksueel was, zag hij in dat het cultiveren van Ludwigs genegenheid voor hem in zijn voordeel kon werken. Richard reageerde dus met dezelfde emotie op de brieven van de koning. In een ervan las hij zelfs: “Wat een geluk omringt me! Een prachtige droom is uitgekomen! Hoe kan ik de magie van dit uur uitleggen? Ik ben in je engelenarmen. We zijn dicht bij elkaar… De componist begreep wat hij deed. Hij begreep alleen niet hoe dodelijk het kon zijn.
Zijn romantische boventonen waren glashelder
De koning moest een moeilijke beslissing nemen
Richard stond bekend om zijn zang, maar hij leidde ook een controversiële levensstijl. Hij had misschien de koning om de tuin geleid met zijn liefdesbrieven, maar niet de conservatieven in Beieren. Ludwigs eerste horde als koning kwam in 1865, toen hij Richard moest ontslaan. De koning leed onder de verbanning van Richard en geen enkele hoeveelheid tijd kon dat beter maken. Hij schreef: “Ik kan het niet verdragen om nog langer zonder hem te leven. “Ik lijd verschrikkelijk…” Louis zag troonsafstand als de enige manier om een einde te maken aan zijn nachtmerrie. Richard heeft Louis echter nodig als troef.
De koning moest een moeilijke beslissing nemen
Zijn dagboek bevatte een schandalige waarheid
herinner je je Louis’ persoonlijke vriend en ordonnans, prins Paul? Nou, het lijkt erop dat de twee veel closer waren dan je zou denken. Koning Lodewijk hield een dagboek bij waarin hij zijn diepste gevoelens uitte. In deze pagina’s erkende hij zijn gevoelens voor andere mannen en ontving hij intieme boodschappen van hen. De koning was homoseksueel en verliefd op een jeugdvriend. In tegenstelling tot zijn relatie met Richard waren Louis’ gevoelens voor prins Paul wederzijds. De ordonnans schreef: “O Louis, Louis, Louis, ik ben je toegewijd! Ik kon niet tegen de mensen om me heen, dus ik stond stil en dacht aan jou, en als ik een lichtje zie in je raam aan de Residenz, versnelt mijn hartslag”
Zijn dagboek bevatte een schokkende waarheid
Louis verborg zijn ware gevoelens
Weinig mensen kenden de ware gevoelens van de koning en hij probeerde ze zo te houden. Zijn amoureuze impulsen waren in tegenspraak met alles wat zijn katholieke geloof hem leerde. Hij had al moeite om die twee met elkaar te verzoenen toen hij het trieste nieuws kreeg. In die tijd hechtten mensen veel waarde aan het huwelijk en het hebben van een erfgenaam. Deze druk werd vertienvoudigd als je lid was van de koninklijke familie. Dus toen Paul in 1866 onder deze druk bezweek, was Louis er kapot van. Hij had zijn eerste echte liefde verloren en nu moest hij de harde realiteit onder ogen zien.
Ludwig verbergt zijn ware emoties
Het gewicht van de verwachtingen groeit
Ludwig had net twee van zijn grote liefdes verloren, maar hij had nog steeds meer dringende zorgen. Prins Paul was bezweken onder de druk van de maatschappij en Ludwig besefte dat hij hetzelfde zou moeten doen. De koning had zo snel mogelijk een erfgenaam nodig. Trouwen zou niet alleen de stress verminderen, maar ook de vertrouwelijkheid van zijn geheim beschermen. Dus kondigde de koning in 1867 zijn verloving aan met zijn nicht, hertogin Sophie van Beieren. Ludwig hoopte dat ze allebei verliefd zouden worden op de werken van Richard Wagner. We hoeven je vast niet te vertellen dat ze niet lang en gelukkig leefden.
Het gewicht van de verwachtingen groeit
Alles veranderde toen hij deze man ontmoette
De Koning had geaccepteerd dat zijn toekomst zou bestaan uit een vrouw en kinderen, hoe deprimerend dat ook voor hem was. De dingen werden echter beter voor de koning toen hij, vlak voordat hij Sophia het jawoord zou geven, een stalknecht ontmoette die Richard Hornig heette. De twee brachten steeds meer tijd samen door, paardrijdend en elkaar ontmoetend in afgelegen kastelen. Op een dag besloten ze hun passie te volgen in Frankrijk. Hoewel de koning nog steeds verloofd was met Sophie, ging hij op een romantische vakantie met Richard, die zich voordeed als graaf von Berg. Als er ooit twijfel was geweest over de seksualiteit van de koning, dan was die na deze reis weggenomen. Ludwig had geen verlangen om met een vrouw te trouwen en de tijd kon dat niet veranderen.
Alles veranderde toen hij deze man ontmoette
Er waren geen trouwklokken
Hoe meer tijd Luis doorbracht met Ricardo, hoe meer hij zich realiseerde dat hij niet met Sofia kon trouwen, laat staan kinderen met haar kon krijgen. Hij leek zich echter in een onhoudbare situatie te bevinden en had tijd nodig om zijn volgende stap te plannen. Zijn aanpak was om de bruiloft herhaaldelijk uit te stellen. Uiteindelijk, na het herhaaldelijk uitstellen van de bruiloft en het meeslepen van zijn verloofde, blies de koning het af. Hij liet Sophia weten dat hij haar “als een zus” beschouwde en dat hij gedwongen was om de situatie te accepteren, waarbij hij de echte reden voor zijn beslissing verzweeg. Nu hij vrij was van zijn verplichtingen, liet Louis zijn blik dwalen.
Er waren geen trouwklokken
Hun vrijgevigheid kende geen grenzen
Hoewel koningen vaak minnaressen hadden, hadden ze zelden mannelijke partners. Ludwig bleef echter romantische relaties onderhouden met verschillende van hen. Twee van zijn meest prominente relaties waren die met de Hongaarse theaterster Josef Kains en de hoveling Alfons Weber. Omdat deze mannen hun tijd en toewijding aan Ludwig wijdden, voorzag hij hen van dure geschenken en weelderige ervaringen. Hij nodigde Josef zelfs uit om hem te vergezellen op een koninklijke vakantie in Zwitserland. Helaas brachten de nieuwe liefdesinteresses van de koning hem verder op een dwaalspoor, waardoor zijn land kwetsbaar werd.
Zijn vrijgevigheid kende geen grenzen
Oostenrijk verloor zijn onafhankelijkheid
Het bleek dat de Beierse ministers zich terecht zorgen maakten over de acties van de koning. Tijdens de Oostenrijks-Pruisische Oorlog werd Oostenrijk al na twee jaar door Pruisen verslagen. Het was officieel: het land had zijn onafhankelijkheid verloren en geen enkele hoeveelheid tijd alleen met het volk kon dit terugdraaien. Desondanks verslechterde de situatie van de koning toen het land zich in 1870 aansloot bij het Duitse Rijk. Ludwigs macht was tanende, maar hij maakte zich geen zorgen over de situatie. Hij dacht alleen aan zijn liefdesbelangen en passieprojecten.
Oostenrijk verloor zijn onafhankelijkheid
Regeringsministers wantrouwden hem
Naast zijn gebrek aan interesse in politiek, miste Ludwig de eigenschappen van een monarch. Hij had een hekel aan grote bijeenkomsten en wilde zijn tijd graag alleen doorbrengen. Helaas leidde zijn vermijding van deze gebeurtenissen tot bezorgdheid onder regeringsfunctionarissen over zijn leiderschapscapaciteiten. Luis compenseerde zijn gebrek aan persoonlijkheid met zijn aantrekkelijke uiterlijk. Verrassend genoeg wisten zijn knappe gezicht en grote haar zijn mensen voor zich te winnen. Hij ging echter nog een stap verder om zijn tekortkomingen te compenseren.
Ministers van de regering wantrouwden hem
Louis zou zijn eigen land verkennen
De koning probeerde zijn tekortkomingen te compenseren door door zijn land te reizen en moeite te doen om te stoppen en persoonlijk te praten met de mensen die hij onderweg tegenkwam. Hij ging zelfs zo ver dat hij luxueuze geschenken gaf aan iedereen die hem thuis ontving. Hij was de monarch die zijn onderdanen wilden. Hij voelde zich echter gedwongen om nog één ding te doen. Zijn excursies hadden hem ook buiten het land gebracht, waar hij prachtige gebouwen had gezien en gedocumenteerd. Louis besloot in 1867 dat het eindelijk tijd was dat zijn land sprookjesachtige kastelen kreeg en hij gebruikte zelfs zijn persoonlijke rijkdom om zijn fantasie te verwezenlijken. Vandaag de dag zijn Swanstone New Castle en Paleis Linderhof voorbeelden van de inspanningen van de koning. Helaas ging het vanaf dat moment bergafwaarts.
Ludwig zou zijn eigen land gaan verkennen
Het werkte averechts
Lodewijk zag in dat de kosten voor het oprichten van kastelen te hoog waren voor zijn volk, dus koos hij ervoor om zijn eigen geld uit te geven. Helaas besefte hij te laat dat dit een vreselijke beslissing was. In 1885 had de koning 14 miljoen mark schuld en niemand had medelijden met hem. Ludwigs adviseurs hadden hem herhaaldelijk gewaarschuwd om te stoppen voordat hij in deze situatie terecht zou komen. Maar hoe meer ze praatten, hoe minder de koning luisterde. In plaats van hun advies op te volgen, liet Ludwig zijn verplichtingen varen en leende hij extra geld van Europese koningshuizen.
Het werkte averechts
Ministers ondernamen actie
Lodewijk bleef geld uitgeven, ondanks de waarschuwingen van zijn kabinet voor de gevolgen. In een poging ze het zwijgen op te leggen, beloofde de koning ze allemaal te vervangen. Zijn ministers vonden dat hij zijn gezag had verloren en besloten een staatsgreep te plegen. Na lang nadenken besloten ze dat de makkelijkste manier om van Louis af te komen was om te verklaren dat hij geestesziek was en niet in staat om effectief te regeren. Het moeilijkste onderdeel van het plan was het verkrijgen van bewijs van zijn krankzinnigheid. Een paar steekpenningen aan de bedienden van de koning waren echter voldoende.
De ministers namen het heft in eigen handen
Dingen werden heel persoonlijk
Al pratend met zijn bedienden kwam het kabinet veel te weten over hun koning. Naast zijn overduidelijke desinteresse in officiële zaken en zijn extreme verlegenheid, had Lodewijk bepaalde ongewone gewoonten. Hij at buiten als het koud was, maar droeg warme kleren in de zomer. In het kabinet lag nu een dossier met “bewijzen” dat zijn koning niet langer bekwaam was om te regeren. Gewapend met dit dossier van beschuldigingen kwam het kabinet bijeen met de kanselier van het Duitse Rijk, Otto von Bismarck. Tot hun verbijstering wees de kanselier hun rapporten af en noemde ze “geraaskal uit de prullenmand en de kasten van de koning”. Hij bemoeide zich echter nooit met de agenda van het kabinet.
Het werd heel persoonlijk
Ze gingen nog een stap verder met hun list
De regering realiseerde zich dat, om de koning af te zetten, hun bewijs iedereen moest overtuigen van hun dwaasheid. Na een paar minuten ontdekte de kanselier hun list, dus de ministers realiseerden zich dat ze een tandje bij moesten zetten. Toen besloten ze psychiaters toe te voegen. Na een korte verkenning van het gebied ontdekten Ludwigs ministers vier psychiaters die ermee instemden om hun conclusies te ondertekenen. Het trieste was dat geen van deze artsen de koning ooit had ontmoet of onderzocht. Toch was hun diagnose van paranoia veelzeggend en moest er iets gebeuren.
Ze gingen nog een stapje verder met hun list
Louis kreeg ongewenst bezoek
Op 10 juni 1886 kwamen ze met een verklaring in de hand aan bij de deur van de koning, in de verwachting Lodewijk te zien. Niet al zijn bedienden keerden zich echter tegen hem. Sterker nog, iemand had hem uren eerder getipt. In plaats van de koning rechtstreeks te ontmoeten, werden ze opgewacht door zijn bewakers. Hoewel ze het misschien hadden voorzien, hadden ze geen idee dat een van Louis’ meest fervente volgelingen bij hen zou zijn. Barones Esperanza de Sarachaga stond niet alleen naast de bewakers, maar vocht met haar paraplu tegen de ongenode indringers. Helaas waren haar inspanningen tevergeefs.
Luis had ongewenste bezoekers
Eindelijk begon de wrede realiteit door te dringen
Kort na ontvangst van de afzetting benoemden de autoriteiten Luitpold tot prins-regent van Beieren. Pas toen realiseerde Ludwig zich de ernst van de situatie. Ludwigs opties werden gereduceerd tot drie. Hij kon vluchten, zich overgeven of de aanklacht aanvechten. Terwijl de mensen om hem heen hem smeekten om één van de eerste twee mogelijkheden te kiezen, deed Lodewijk een uitspraak die zijn lot bezegelde. De voormalige koning verwees naar “gepland verraad” en “valse beschuldigingen”, maar dit versterkte alleen maar de beschuldiging van het kabinet tegen hem. Niemand geloofde hem en Lodewijk realiseerde zich dat hij de verkeerde beslissing had genomen.
Eindelijk begon de harde realiteit door te dringen
Hij wachtte te lang
Toen Ludwig zich realiseerde dat zijn verklaring de dingen alleen maar erger had gemaakt, besloot hij bij zijn oorspronkelijke plan te blijven en het land te ontvluchten. Helaas had hij te lang gewacht, en iedereen voorzag dat. Vroeg in de ochtend op 12 juni arriveerde een tweede opdracht om af te maken wat de eerste niet gelukt was: Lodewijk terugbrengen. Terwijl hij in een koets wachtte, worstelde Ludwig om te begrijpen wat er gebeurde en hoe het zover had kunnen komen. Wanhopig op zoek naar een antwoord vroeg hij aan één van de psychiaters: “Hoe kun je me gek noemen? Je hebt me tenslotte nog nooit gezien of geïnspecteerd.” De uitspraak van de dokter maakte Ludwig nog banger dan voorheen.
Hij wachtte te lang
Het verblijf van de koning werd onderbroken
Dr. Gudden verklaarde aan Ludwig dat het bewijs dat hij had gezien zo “overweldigend” was dat hij een behoorlijk onderzoek niet nodig vond. Het was een antwoord dat Ludwig diep schokte en alle hoop die hij nog had vernietigde. Na aankomst op Kasteel Berg besloten Ludwig en Dr. Gudden een wandeling te maken langs het strand van het Starnbergmeer. Na tweeënhalf uur was geen van beiden teruggekeerd, dus werd er een zoekteam op uitgestuurd om hen te vinden. Ondanks stortregens speurden ze het hele terrein af tot ze bij een gruwelijke vondst kwamen. De levenloze lichamen van Ludwig en Dr. Gudden werden om 22.30 uur ontdekt in het ondiepe water voor de kust. Het tafereel liet iedereen met vragen achter.
Het verblijf van de koning werd onderbroken
Het was vanaf het begin een mysterie
hoe veranderde een eenvoudige wandeling in een dubbele moord? Iedereen wilde het weten, maar de scène en de autopsie riepen meer vragen op dan antwoorden. Hoewel hun hoofd en schouders boven water uitstaken, namen velen aan dat ze verdronken waren. Dit idee werd echter snel verworpen omdat de longen van de voormalige koning geen water bevatten. Terwijl de autopsie van Ludwig geen substantiële gegevens opleverde, had het lichaam van Dr. Gudden meer te vertellen. Bij nader onderzoek ontdekte de lijkschouwer ernstige verwondingen aan hoofd en nek en wurgsporen. Er was iets heel erg misgegaan en het antwoord op al zijn vragen lag bij een visser.
Een mysterie vanaf het begin
De bekentenis van een visser
Toen Ludwig koning was, had hij een persoonlijke visser genaamd Lidl. Na de dood van Lidl werden aantekeningen ontdekt die een verontrustende bekentenis onthulden. Niet alleen werd de ontsnappingsstrategie van de voormalige koning beschreven, maar er stond ook in dat “ik moest zweren bepaalde dingen nooit te zeggen”. Volgens zijn aantekeningen zou hij Ludwig op zijn schouders naar buiten dragen voor een menigte toegewijde bewonderaars. Het plot liep echter mis voordat Ludwig aan boord ging. Volgens de visser klonk er een luid schot vanaf de oever en Ludwig viel onmiddellijk uit. Dit leek een doorbraak in de zaak, maar er was een groot probleem.
De bekentenis van een visser
Er zijn verschillende theorieën
De bekentenis van de visser leek nergens op te slaan. Hij zei dat Ludwig was neergeschoten, maar er waren geen wonden op zijn lichaam ontdekt. Jaren zijn voorbij gegaan en mensen over de hele wereld blijven speculeren over die nacht. Terwijl sommigen speculeerden dat de stress van de ontsnapping hem een hartaanval bezorgde, beweerden anderen dat het ijskoude water hem doodde. Gravin Josephine von Wrbna-Kaunitz vermoedde echter dat hij was vermoord. Terwijl ze een jas vasthield waarvan ze beweerde dat die van Ludwig was, onthulde ze twee gaten in de rug. In haar gedachten was dit alles wat ze nodig had om vast te stellen wat er met de voormalige koning was gebeurd.
Er zijn verschillende theorieën
Veel over Lodewijk blijft een mysterie
Louis was misschien niet de beste koning, maar zijn volk hield van hem. Daarom veroorzaakte het nieuws van zijn tragische dood angst in het hele land. Nog triester is het feit dat we vandaag de dag nog steeds niet veel over de koning weten. De grootste onbekende is ongetwijfeld zijn geestelijke toestand, die nooit bewezen of ontkracht is. De enige getuigenis die we hebben is die van zijn goede vriendin en familielid, keizerin Elisabeth. Volgens Elisabeth “was de koning niet gek; hij was gewoon een freak die in een fantasiewereld leefde. Hij had met meer compassie behandeld kunnen worden, mogelijk had hem zo’n gruwelijke dood bespaard kunnen blijven.
Veel over Louis blijft een mysterie
Koning Lodewijk XI was een van de meest opstandige koningen van Frankrijk
Koning Lodewijk XI van Frankrijk zal worden herinnerd als een van de meest sluwe en verachtelijke monarchen die Frankrijk ooit heeft gehad. Als racer verdiende hij de bijnaam “De Spinnenkoning” of “Lodewijk de Voorzichtige”. Helaas voor zijn tegenstanders, die hem beschuldigden van het creëren van webben van complotten en samenzweringen, was Lodewijk XI slim en sluw. Voor zijn dood had Lodewijk XI zijn opstandige vazallen uitgeschakeld, de koninklijke macht uitgebreid en de economische vooruitgang van zijn land versterkt. Ga met ons mee op onderzoek naar een van de meest opstandige monarchen van Frankrijk, koning Lodewijk XI.
Koning Lodewijk XI was een van de meest opstandige koningen van Frankrijk
Een verwend kind
Koning Lodewijk XI werd geboren op 3 juli 1423 in Bourges, Berry, Frankrijk. Als eerstgeborene en troonopvolger van zijn vader werd hij geboren met een zilveren lepel in zijn mond. Zijn opvoeding kan de schuld krijgen van hoe het hem verging, maar sommige mensen zijn slecht geworden ondanks dat ze een ‘perfecte’ achtergrond of opvoeding hadden. Louis groeide op als oogappel van zijn moeder, verwend in een comfortabel huis. Zijn moeder, koningin Marie van Anjou, verwende hem veel meer dan een kind verwend zou moeten worden en dat is waarschijnlijk de reden waarom ze zo hecht waren. Louis en zijn vader waren daarentegen niet erg hecht. Op dertienjarige leeftijd was Louis al een temperamentvolle en uitzonderlijk intellectuele jongeman. Dit maakte zijn vader, koning Karel VII, blijkbaar bang voor hem. Hun relatie werd er een van woede en minachting.
Een verwend kind
Louis werd opgesloten tot hij 10 jaar oud was
Louis was niet alleen stoer, maar ook opvliegend. Hij reageerde zijn woede af op zijn vader en de twee kregen een hekel aan elkaar. Zijn vijandigheid tegenover zijn vader ging echter veel dieper. Omdat Karel zo berucht was en veel vijanden had verzameld tijdens zijn heerschappij, zoals elke koning, sloot hij Louis een groot deel van zijn jeugd op in het kasteel van Touraine, uit angst dat iemand hem iets aan zou doen om zijn vader te pakken te krijgen. Louis werd in dat kasteel opgesloten tot hij tien jaar oud was, waardoor hij zijn jeugd kwijtraakte en niet de kans kreeg om met andere kinderen om te gaan. Niet alleen ontnam hij zijn zoon zijn jeugd, maar toen Louis nog maar net een tiener was, dwong zijn vader hem tot een gearrangeerd huwelijk.
Louis werd opgesloten tot hij 10 jaar oud was
De Koninklijke familie en het land waren bankroet
In 1436 dwong koning Karel VII Lodewijk om te trouwen met prinses Margaretha van Schotland, toen pas elf jaar oud. Dit duwde Lodewijk over de rand en om zijn minachting en ernstige ontevredenheid te tonen, ging hij de partij in met haat en een punt om te bewijzen. Op 25 juni 1436 gaven de twee hun jawoord in het kasteel van Tours, Frankrijk. De bruiloft vond plaats één dag nadat ze elkaar hadden ontmoet. Ja, je hebt het goed gehoord; ze waren verplicht om de volgende dag al te trouwen. De bruiloft was sensationeel en nogal verontrustend omdat zowel de bruid als de bruidegom eruitzagen als kinderpoppen in kostuum. De dag was een ramp en Luis en zijn kindbruidje waren ongelukkig. Tot overmaat van ramp verborgen Charles en Louis een geheim, namelijk de waarheid over hun rijkdom en die van Frankrijk.
De koninklijke familie en het land waren bankroet
Het pasgetrouwde stel baarde zorgen
Frankrijk was echt failliet Vlak na de huwelijksceremonie gooiden Charles en zijn bruid alle Schotse gasten eruit omdat ze niet genoeg geld hadden om na de ceremonie te blijven. Toen de Schotse familie de tragische realiteit ontdekte, waren ze geschokt, maar het was te laat. Niet alleen dat, maar Margaret wachtte nog een onaangename onthulling. Koning Karel voelde zich sterk aangetrokken tot de jonge Margaret. We hopen dat het vaderlijk was, maar er is geen aanwijzing over de aard van deze “genegenheid”. Hierdoor wilde Louis zijn nieuwe bruid nog meer verachten en uiteindelijk verafschuwen. Het huwelijk was vanaf het begin gedoemd te mislukken. Hun jeugd was zo zorgwekkend dat middeleeuwse artsen hen adviseerden om het huwelijk te vermijden. Marguerite besloot het heft in eigen handen te nemen.
Pasgetrouwde stellen waren een bron van zorg
Louis was druk bezig met een complot tegen zijn vader
Het zal niet verbazen dat de onplezierige acties van Louis en zijn volslagen minachting voor zijn nieuwe vrouw haar gevoelens voor hem verzuurden. Ze begon hem zelfs te verafschuwen en koos vaak de kant van haar schoonvader. Volgens bronnen knoopte Margarita ook haar korsetten zo strak mogelijk om niet zwanger te raken. Louis was niet geïnteresseerd in het voltrekken van hun huwelijk omdat hij andere, duistere plannen had. Toen de kleine prins in zijn puberteit kwam, werd hij een wraakzuchtige en hatelijke schurk tegen zijn vader. In 1440 kwam het tot een botsing tussen vader en zoon en brak de hel los. De zestienjarige Lodewijk leidde een opstand tegen zijn vader nadat hij sympathiserende edelen had verzameld. Helaas voor Lodewijk liepen zijn machtswellust en zijn vastberadenheid om tegen zijn vader, zijn koning, op te treden, averechts uit.
Lodewijk was druk bezig met complotten tegen zijn vader
Koning Karel VII vergaf de opstandige daad van zijn zoon
Zijn opstand tegen zijn vader was zo groot dat het nu bekend staat als “La Praguerie”. Het wordt grotendeels herinnerd als een ramp. Het eindigde ermee dat Prins Louis tot moes werd geslagen door zijn vader. De individuen die Lodewijks strijd leidden waren niet voorbereid op het aantal mannen dat hun koning bijstond. Karel sloeg niet alleen zijn zoon, maar hij maakte ook een grote fout. De fout was dat hij zijn zoon spaarde. Hij was misschien zwak, maar hij was ook een vader die het enige deed wat hij kon: van zijn zoon houden. Zijn methoden waren meedogenloos en verschrikkelijk, maar op dat moment was dat wat hij deed in het belang van zijn land en zijn familie. Louis kwam weg met zijn daad van rebellie. Koning Karel verwachtte duidelijk dat zijn zoon zou terugkrabbelen, maar Lodewijks plannen waren heel anders.
Koning Karel VII vergaf de opstandige daad van zijn zoon
Net toen je dacht dat Koning Karel niet erger kon worden
Het was te laat om hun relatie nieuw leven in te blazen en Louis verafschuwde zijn vader meer dan ooit. Het zaad van de haat was lang geleden gezaaid en groeide uit tot een tuin van hatelijke complotten om hem ten val te brengen. Louis gruwde niet alleen van zijn vader, maar verafschuwde hem ook omdat hij zijn moeder, koningin Marie van Anjou, in de steek had gelaten om er vandoor te gaan met zijn minnares, Agness Sorel. Tot overmaat van ramp bleek Agness maar een jaar ouder te zijn dan Louis. We dachten niet dat koning Karel Louis nog meer redenen kon geven om haar niet te mogen, maar we hadden het mis. Ondanks het dragen van gênante halslijnen die vrijwel haar hele boezem blootlegden, maakte Koning Karel VII Agness de eerste erkende koninklijke maîtresse van Frankrijk. Lodewijk verergerde de situatie en veroorzaakte wijdverspreide verontwaardiging.
Net toen je dacht dat Koning Karel niet erger kon worden
De grote vloek van Jamet van Tilley
Agnes kreeg al snel gezag over het hof, maar dit maakte Lodewijk alleen maar vastberadener om haar niet te respecteren. Lodewijk ging zo op in het leven van Agnes en hoezeer hij haar verachtte, dat hij niet nadacht over hoe het hem verging. Toen Margaretha 20 werd, in 1445, kreeg ze ernstige koorts die haar longen aantastte. Margaretha noemde twee dingen toen ze aan haar ziekte bezweek. Ten eerste kon ze niet stoppen met praten over haar toewijding en genegenheid voor haar schoonvader, en ten tweede noemde ze een vloek over een vreemde man genaamd Jamet van Tilley. Volgens het verhaal beschuldigde Jamet Margaret ervan een “losbandige prinses” te zijn en toonde hij haar zelden meer genegenheid.
De grote vloek van Jamet van Tilley
Koning Karel VII verbande hem naar zijn eigen provincie
Ondanks hun lange geschiedenis van conflicten en vijandigheid wilde koning Karel VII dolgraag de relatie met zijn zoon herstellen; de enige manier om dat te doen was hem datgene te geven wat koning Karel VII hem niet kon geven: macht. Niets kon Louis meer bekoren dan macht. Hij was een machtswellustige jongeman die alles zou doen om die te krijgen, zoals we later zouden ontdekken. Koning Karel VII daarentegen was bang voor zijn eigen vlees en bloed. Hoe dan ook, het was slechts een kwestie van tijd voordat Lodewijk de macht zou grijpen. Met zo’n sterke ambitie om te heersen werd Lodewijk gewoon een bedreiging en zijn vader verbande hem al snel uit de provincie. Koning Karel stuurde zijn zoon Louis naar zijn eigen provincie, Dauphine.
Koning Karel VII verbande hem naar zijn eigen provincie