Dermot liep tussen een stapel boomstammen toen hij zich bewust werd van iets ongewoons. Hij hoorde een vreemd geluid van deze plek komen, dus stopte hij om er beter naar te luisteren. Er leek niets vreemds te zijn aan de stapel boomstammen voor hem. Het bleek echter dat hij zich vergiste! Hij wist dat hij om hulp moest vragen, maar hoe? Hij was ver weg van de bewoonde wereld en niemand zou hem vanaf hier horen. Er zat niets anders op dan dichterbij te komen en de stapel zelf beter te bekijken….
Zeven maanden na de verdwijning van een meisje vertelt een wandelaar agenten naar een stapel boomstammen te kijken
Een wandelaarstype
Hij was een echt wandelaarstype dat er gewoon van hield om de natuur in te gaan. Dermont hield ervan om de aarde onder zijn voeten te voelen en hield van de geur van naaldbomen. Als het kon, zou hij zijn hele dag in de natuur doorbrengen. Het begon als een normale zondagochtend voor hem. Hij stond op en ging wandelen in het bos, maar op dat moment had hij geen idee wat het lot die dag voor hem in petto had.
Een wandelaar van het type
Het stadje Riverwood
In die tijd woonde hij in een leuk stadje dat Riverwood heette. De mensen hier waren erg vriendelijk en lief voor elkaar. Iedereen kende elkaar en niemand aarzelde om elkaar te helpen waar hij maar kon. Maar zeven maanden voor de dag dat Dermot die ochtend ging wandelen, wierp een duister geheim een schaduw over het stadje. Niemand wist er de waarheid over… Tot vandaag.
Het stadje Riverwood
Er wordt een meisje vermist
Een paar maanden geleden verdween een kind met de naam Alice van de aardbodem na een bezoek aan een vriendin. Het enige wat werd gevonden was haar roze fiets, die van het 11-jarige meisje was. Haar ouders waren er kapot van. Ze wisten dat hun dochter nergens heen zou gaan zonder eerst toestemming aan haar ouders te vragen. Eerst dachten ze dat ze gewoon verdwenen was. De hele stad probeerde te helpen zoeken naar het jonge meisje, maar ze konden het vermiste kind gewoon niet vinden.
Een meisje werd vermist
Ze probeerden te helpen
Meer dan 100 bezorgde inwoners hielpen met zoeken naar het kind. Dermot was een van de vrijwilligers die deelnamen aan de zoektocht. De politie arriveerde bij het huis van de familie om de zoektocht te leiden. Iedereen wist dat het een lange nacht zou worden. Iedereen was erg bezorgd en hoopte dat Alice in orde zou zijn. Ze waren niet bereid om urenlang naar haar te zoeken als dat betekende dat ze veilig thuisgebracht kon worden.
Ze probeerden te helpen
Elk hoekje en gaatje
Ze doorzochten het hele gebied en schreeuwden haar naam. De vrijwilligers zochten haar op straat en in de velden. 100 mensen zochten naar haar, maar niemand kon een spoor van het jonge meisje vinden. Toen Dermot haar naam riep, kreeg hij een vreemd gevoel van angst in zijn maag. Niemand had enig idee of het meisje veilig en in orde was. Iedereen probeerde hoopvol te blijven, want ze vonden geen aanwijzingen dat haar iets was overkomen.
Elk hoekje en gaatje
Naarmate de tijd verstreek
Vertelde Jan, een vriendin van de ouders, dat de zoektocht “extreem stressvol en emotioneel was. We renden allemaal op en neer, van de ene kant naar de andere, haar naam roepend,” vertelde ze. Naarmate de tijd verstreek, verloren de mensen langzaam al hun hoop. Ze botsten tegen elkaar op terwijl ze de naam van het kleine meisje riepen. Na een korte tijd liep de hele boel vol als een ongeorganiseerde zoekactie.
Naarmate de tijd verstreek
Na een week
Een week na de zoektocht waren sommige mensen nog steeds actief op zoek naar het meisje. Maar veel vrijwilligers hadden het tegen die tijd opgegeven. Degenen die ‘s nachts nog hun ronde deden, begonnen zich ook erg ongemotiveerd te voelen. Er waren zoveel mogelijkheden van wat er gebeurd kon zijn. Alice had in de velden, in het bos of nog verder kunnen zijn. Niemand had enig idee wat hen naar een bruikbare aanwijzing zou hebben geleid. Het was als zoeken naar een speld in een hooiberg.
Na een week
Wat de politie deed
De politie rustte helikopters met infraroodcamera’s vakkundig uit om het dichtbegroeide bos af te zoeken naar het vermiste meisje. Speurhonden zochten op de grond naar aanwijzingen. Ondanks al deze inspanningen vond geen van de teams iets bruikbaars. De dagen werden langzaam weken, maar nog steeds had niemand enig idee wat er met het jonge meisje gebeurd zou kunnen zijn. Waar was Alice? En vooral, hoe was het met haar?
Wat de politie deed
Zoveel als hij kon
Het was vreselijk om naar het nieuws over het vermiste meisje te luisteren. Voor Dermot was het natuurlijk nog triester om te zien dat de zoektocht geen resultaat had opgeleverd en zelfs niet de geringste vooruitgang. Hij probeerde zoveel mogelijk te helpen. Hij bracht vele nachten door met zoeken naar het meisje in de donkere bossen. Helaas wierpen zijn inspanningen geen vruchten af. Het voelde alsof Alice gewoon in het niets was verdwenen. Waar was het kind in vredesnaam gebleven?
Zoveel als hij kon
Begon de hoop te verliezen
Dermont was een zeer ervaren wandelaar die wist dat hij kon helpen zoeken in de bergen die de stad omringden. Hij kon immers op plekken komen waar anderen niet konden komen. Helaas vonden de helikopters en de honden het arme meisje niet. Het was echt frustrerend om zoveel moeite te doen zonder succes. Hoewel hij een beetje gedemotiveerd was, vond hij dat hij dit deel van de zoektocht moest doen. Hij had echt nooit gedacht dat hij degene zou zijn die de zaak zou oplossen.
Begon de hoop te verliezen
Na zeven maanden
Na zeven lange maanden had nog steeds niemand een idee waar Alice was. Niemand wist welk lot het kind was beschoren. Sommigen besloten gewoon door te gaan met hun leven, maar Dermot vond dat onmogelijk. Elke keer als hij ging wandelen, ging hij expres naar nieuwe plekken zodat hij misschien iets kon ontdekken dat ook maar een beetje kon helpen. Hij pakte zijn waterfles en pakte zijn kampeerspullen om opnieuw de bergen in te trekken.
Na zeven maanden
Geen typische wandeling
Deze keer was hij minder dan een uur onderweg. Dermot voelde al de verbranding van zijn training terwijl hij zijn omgeving verkende. Hoewel het helemaal niet gemakkelijk was, wist hij dat hij dat moest doen. Gelukkig maakten het majestueuze uitzicht en de frisse lucht het makkelijker voor hem. Hij sloot zijn ogen en haalde diep adem. De geur van eikenbomen en wild gras maakte dat hij zich heel ontspannen voelde. Plotseling gleed zijn lach echter van zijn gezicht.
Geen typische wandeling
Hij hoorde een vreemd geluid
Plotseling trok een vreemd geluid zijn aandacht. Het klonk als een stem, maar dan superzacht. Dermot keek snel om zich heen, niet zeker waar het vandaan was gekomen. Plotseling dacht hij aan het vermiste meisje. Zijn bloed veranderde in ijs toen hij zich haar herinnerde. “Alice?!” Schreeuwde hij plotseling de leegte in. Hij hoorde echter geen antwoord meer. De stem stopte plotseling ook, zonder duidelijke reden. Wat was hier precies aan de hand?
Hij hoorde een vreemd geluid
Niet zijn verbeelding
Hij was zeer alert. Met al zijn aandacht bewoog hij zich langzaam naar voren en keek om zich heen. Had hij zich de stem misschien verbeeld? Hij kon er niets aan doen en begon zich rot te voelen. Hoewel hij het liefst was weggelopen en haar naam had opgeschreven, wist hij dat dat niet het beste was om te doen. Hij zou immers geen idee hebben wat er aan de hand was. Hij keek om zich heen en hoorde de stem weer. En dat niet alleen, maar het klonk nog dichterbij! Hij kreeg kippenvel over zijn hele lichaam.
Niet zijn verbeelding
Een willekeurige stapel boomstammen
Dermot stopte weer met lopen. Hij probeerde zijn ademhaling regelmatig te houden terwijl hij probeerde te achterhalen waar de stem vandaan kwam. Het stopte opnieuw. Nadat hij vooruit was gelopen, zag hij het eindelijk. Het was een grote stapel boomstammen voor hem. Hij was erg verbaasd omdat ze er ineens gewoon lagen. Toen hij het beter onderzocht, kon hij zijn ogen niet geloven. Het enige wat hij wilde doen was om hulp schreeuwen, maar niemand zou hem vanaf hier kunnen horen.
Een willekeurige stapel boomstammen
Het was niet op zijn plaats
Dermot moest er gewoon iets mee doen, op dat moment en daar. Zijn handen trilden, maar het lukte hem toch om 911 te bellen op zijn telefoon. Hopelijk was het niet te laat. Hij ijsbeerde heen en weer terwijl hij wachtte op hulp. Hij had gewoon geen idee wat hij nu moest doen. Het was de eerste keer dat hij zoiets meemaakte. Het enige wat hij nu kon doen was het bewijs intact houden en zijn oren gespitst houden op de stem.
Het was niet op zijn plaats
De autoriteiten bellen
Het was heel goed dat de politie niet lang nadat hij had gemeld wat hij daar zag naar de bergen ging. “Kom snel! Nu! Alsjeblieft!” zei hij met een neerslachtige stem tegen de politieagent die zijn noodoproep beantwoordde. Maar wat was er aan de hand met de boomstammen dat deze reactie bij hem losmaakte? In minder dan een uur was de politie eindelijk ter plaatse. Wat zou er daarna gebeuren?
De autoriteiten bellen
In de juiste richting
Toen de politieagenten eindelijk aankwamen op de plek waar ze waren opgeroepen, kregen ze de radeloze Dermot en de grote stapel boomstammen voor zich te zien. “Wat is hier precies aan de hand?” Vroeg een agent hem met strenge stem. Dermot liep naar hem toe, terwijl de tranen over zijn gezicht stroomden. Hij wees naar de voorkant van de stapel boomstammen en zei tegen de agent: “Kijk daar maar”.
In de juiste richting
Onwel
Verward liep de politieagent naar de stapel boomstammen. Op dit moment hadden ze gewoon geen idee wat er aan de hand was. De politieman begon zich ongemakkelijk te voelen bij elke stap die hij vooruit zette. Hij wist zelf niet waarom, maar het hout gaf hem een misselijk gevoel. Toen hij dichterbij kwam, zag hij wat Dermot had doen reageren zoals hij deed. We weten zeker dat hij hetzelfde voelde als de arme wandelaar net daarvoor.
Ongemakkelijk
Niet zoals het leek
Als je er van een afstandje naar zou kijken, zouden de stapels boomstammen er zeker niet bijzonder uitzien. Maar je zult je zeker realiseren hoe vreemd het eigenlijk is als je het van dichterbij hebt bekeken. Want geen enkele stapel boomstammen zou zo perfect op een rij liggen en voorzien zijn van zwarte lijnen. Toen de politieman eindelijk doorhad wat het echt was, voelde hij al snel het griezelige, nare gevoel in zijn maag, net als de wandelaar even daarvoor.
Niet zoals het leek
Een schuilplaats in het bos
Uiteindelijk bleek dat de stapel boomstammen die bij toeval tevoorschijn was gekomen, eigenlijk een gecamoufleerde constructie was. Dermot had er eerst niets meer van gemerkt en dacht dat het gewoon hout was. Maar het was eigenlijk een ingang naar een schuilplaats. De gedachte dat iemand op deze plek iets zou willen verstoppen, gaf hen allebei een heel naar gevoel. Toen ze uiteindelijk de verborgen hut binnengingen, waren ze gewoonweg ontzet.
Een schuilplaats in het bos
In de verborgen hut
In de verborgen hut vonden ze een kleine kamer. Ze waren gewoonweg geschokt toen ze een jong meisje uit de hoek zagen komen! De politieagent gilde van de grote verbazing bij het zien van het kind. Nadat ze het kind beter hadden bekeken, beseften ze al snel wie dit kind echt was. Ze waren sprakeloos. Dermot kon niet anders dan tranen van vreugde en opluchting laten!
In de verborgen hut
Ze hebben het vermiste meisje gevonden
Na zo lang waren ze eindelijk in staat om tenminste een deel van de puzzel op te lossen. Zeven maanden nadat Alice was verdwenen, konden ze eindelijk iets doen. De officier was zowel geschokt als onder de indruk van Dermot’s inspanningen om het meisje te vinden. Maar hoe was dit jonge meisje precies hier gekomen? De agent riep om versterking zodat ze haar in veiligheid konden brengen. Dat was hun grootste zorg voor nu, maar daarna hadden ze nog veel onbeantwoorde vragen over de zaak.
Ze hadden het vermiste meisje gevonden
Ze was eindelijk veilig
De politieagenten gingen zo snel mogelijk naar de plek. Ze brachten het arme meisje naar het politiebureau. Volgens Alice was ze ontvoerd door een man die haar meenam naar de geheime hut. De politie kon er echter maar niet achter komen wie zoiets had kunnen doen. We weten zeker dat jij ook graag zou willen weten wie het gedaan heeft, maar geen idee. Tot slot zijn we heel blij dat Alice uiteindelijk veilig thuis is gebracht, want de trieste waarheid is dat er elke dag kinderen vermist raken.
Ze was eindelijk veilig