Przez wieki Ameryka była domem dla kwitnących społeczeństw. Plemiona rdzennych Amerykanów żyły od wybrzeża do wybrzeża, każde z własnymi unikalnymi zwyczajami i tradycjami. Dołącz do nas w fascynującej podróży, przeglądając ten czarujący album fotograficzny wypełniony niesamowitymi momentami z życia rdzennych Amerykanów. Przygotuj się na zaskoczenie wspaniałymi fotografiami, które uchwycą oszałamiające piękno i radosną energię tych odrębnych kultur. Od tętniących życiem festiwali po spokojne krajobrazy, ta kolekcja z pewnością wywoła uśmiech na twojej twarzy i rozgrzeje twoje serce. Wybierzmy się więc na tę wspaniałą wycieczkę i wspólnie świętujmy dziedzictwo rdzennych Amerykanów!
ponad 30 rzadkich zdjęć odkrywa życie rdzennych Amerykanów
Dziewczynka Qahatika
Przenikliwe oczy małej dziewczynki Qahatika konfrontują się z obiektywem aparatu znanego etnologa i historyka Edwarda S. Curtisa. Mówi się, że lud Qahatika, znany ze swojej bogatej spuścizny kulturowej i głębokiego związku z ziemią, oddzielił się od swojej znacznie większej grupy przodków, Pima, po tym, jak został pokonany w bitwie z Apaczami. Qahatika nie byli nomadami i zamiast tego rozwinęli styl rolnictwa znany jako suche rolnictwo w surowym regionie Arizony. Suche rolnictwo opierało się na zimowych deszczach, które latem dawały obfite plony pszenicy.
Dziewczyna Qahatika
Tlingit
Tlingitowie byli znani ze swojego rzemiosła i handlu. Tlingitowie, podobnie jak wiele plemion rdzennych Amerykanów, byli łowcami-zbieraczami, którzy nie pozostawali w jednym regionie, co doprowadziło ich do kontaktu z wieloma różnymi plemionami i poszerzyło ich znaczne umiejętności targowania się. Tlingitowie byli mistrzami tkactwa, jubilerstwa i sztuki, którzy wymieniali ubrania i klejnoty na kajaki ze swoimi sąsiadami. Kiedy rosyjscy poszukiwacze i Tlingitowie spotkali się po raz pierwszy pod koniec XVI wieku, interakcja była przyjazna. Nieporozumienia dotyczące szlaków handlowych szybko przerodziły się w brutalny konflikt, zmieniając bieg więzi.
Tlingit
Księżniczka Angeline
Wódz Seattle utrzymywał pokojowe i owocne kontakty z wczesnymi europejskimi osadnikami, którzy osiedlili się we współczesnym Oregonie. Jego najstarsza córka, Kikisoblu, nawiązała szczególną więź z mieszkańcami miasta i otrzymała przydomek “Księżniczka Angeline”, aby uświadomić wszystkim jej królewską rangę. Kikisoblu osiedliła się w rozwijającym się mieście Seattle, nazwanym na cześć jej ojca, i prowadziła spokojne i skromne życie. Nie dbała o politykę i zamiast tego zaczęła świadczyć usługi pralnicze i sprzedawać ręcznie tkane kosze, aby związać koniec z końcem. Przez całe życie była przykładem wytrwałości i ochrony kultury, inspirując przyszłe pokolenia swoją siłą i mądrością.
Księżniczka Angeline
Piegan Czarna Stopa
Historia starszego mężczyzny palącego fajkę na tym zdjęciu nie jest znana. Wiadomo natomiast, że należał do ludu Piegan. Pieganowie byli największym z trzech plemion tworzących naród Czarnych Stóp. Pieganie początkowo zajmowali się rolnictwem, dopóki nie udali się wystarczająco daleko na południe, aby rozpocząć polowanie na bizony, i do dziś są znani ze swojej silnej kultury niepokoju. Doprowadziło to do konfliktu z kilkoma innymi plemionami, a naród Czarnych Stóp stał się znany ze swojej potęgi militarnej. Panowanie Pieganów zakończyło się nieudanym polowaniem na bizony, a powszechny głód zdziesiątkował populację.
Piegan Czarne Stopy
Nampeyo
Nampeyo była znaną garncarką i artystką z narodu Hopi w południowej Arizonie. Jej zdolność do odtwarzania i wprowadzania innowacji w klasycznych stylach Hopi stała się dobrze znana, a ona sama jest uznawana za pionierkę współczesnej ceramiki artystycznej Hopi. Nampeyo stosowała wszystkie tradycyjne metody garncarstwa i malarstwa, używając liści juki jako pędzla. Sława Nampeyo wzrosła do tego stopnia, że ona i jej mąż zostali zaproszeni na wystawę w Chicago, aby zaprezentować swoją ceramikę i umiejętności. Nampeyo była aktywna od XIX do początku XX wieku i jest znana ze swoich wyszukanych projektów i doskonałego rzemiosła.
Nampeyo
Kutenai wyruszają w podróż
Kutenai to plemię rdzennych Amerykanów zamieszkujące północno-zachodni Pacyfik i Góry Skaliste. Są znani ze swoich silnych wierzeń duchowych, umiejętności łowieckich i żywych tradycji kulturowych. Edward S. Curtis sfotografował dwóch tubylców Kutenai przygotowanych do wyruszenia na nieznaną misję w kajaku. Rzeka jest odpowiednią lokalizacją dla tego ujęcia, ponieważ sąsiednie plemiona określały Kutenai jako “Skalzi” lub “ludzie jeziora i wody” Kutenai byli traktowani z wielkim szacunkiem zarówno przez swoich sąsiadów, jak i rozwijających się kolonistów. Ich kultura, choć zniewolona, była uważana za postępową w tamtych czasach, ponieważ nie było w niej ani wysokich hierarchii, ani surowych konsekwencji za wykroczenia.
Kutenai wyruszający w podróż
Papoose
Apacze, którzy zamieszkiwali głównie południowo-zachodnie Stany Zjednoczone, znani są ze swoich wojowniczych rytuałów, głębokiej duchowej więzi z ziemią i trwałej spuścizny kulturowej przekazywanej od pokoleń. To zdjęcie przedstawia oddaną matkę Apaczów niosącą swoje uśmiechnięte niemowlę bezpiecznie owinięte w “papoose” Nazwa “papoose” pochodzi z języka Algonquian i tłumaczy się po prostu jako “dziecko” Wyrażenie to zostało również rozszerzone na bardzo mocną kołyskę, w którą owiniętych było wiele dzieci rdzennych Amerykanów. Termin ten wywołał znaczną debatę, ponieważ był używany jako “catch-all” do opisania młodzieży rdzennych Amerykanów. W XVII wieku purytański pastor opracował księgę języków rdzennych Amerykanów, która wprowadziła termin “papoose” do powszechnego użytku.
Papoose
Kotzebue
Oto intrygujące zdjęcie samotnego myśliwego Inupiat wiosłującego przez bagna w pogoni za piżmakami. Zdjęcie zostało wykonane w regionie Kotzebue na współczesnej Alasce, gdzie mieszka lud Inupiat. Osada ta jest uważana za najstarszą w obu Amerykach, a jej początki sięgają dziesięciu tysięcy lat wstecz. Pomimo odległego położenia w alaskańskiej tundrze, Kotzebue służyło jako ważny szlak handlowy dla żeglarzy na długo przed wpływami azjatyckimi i europejskimi. Niemieccy odkrywcy zbudowali w okolicy pocztę, co zwiększyło jej populację i popularność. Dziś Kotzebue jest domem dla prawie 4000 osób.
Kotzebue
Zuni
W kulturze rdzennych Amerykanów rzeczy są często nazywane na cześć naturalnych obszarów lub zwierząt. Lud Zuni wywodzi swoją nazwę od rzeki, która utrzymywała ich przodków na terenie dzisiejszego Nowego Meksyku. Zuni ustanowili tradycje rolnicze na wczesnym etapie ich osadnictwa na kontynencie północnoamerykańskim i przez setki lat utrzymywali solidną lokalną gospodarkę. Niszczycielska susza zmusiła Zuni do przeniesienia się dalej na południe, doprowadzając ich do konfrontacji z narodami Navajo i Apache, które nie przyjęły dobrze przybyszów. Ostatecznie Zuni znaleźli schronienie i żyli we względnym pokoju, dopóki hiszpańscy koloniści nie zaatakowali ich osad w poszukiwaniu złota.
Zuni
Acoma
Na poniższym ujęciu widzimy mężczyznę Acoma patrzącego spokojnie w obiektyw kamery. Lud Acoma zamieszkuje południowo-zachodnie Stany Zjednoczone, a konkretnie stan Nowy Meksyk. Wioska Acoma, która prawdopodobnie została założona w XII wieku, jest wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO i nadal zachowuje większość swojej oryginalnej struktury. Acoma wznieśli osadę na stromych ścianach klifów, aby chronić się przed grabieżami i atakami ze strony sąsiednich sąsiadów. Klify zapewniały naturalną obronę, a jedynym wejściem do osady była wąska drabina wycięta w podłożu skalnym.
Acoma
Haschebaad
Ludzie Navajo czczą szeroki zestaw bogów i bogiń. To zdjęcie przedstawia mężczyznę Navajo noszącego maskę religijną, która reprezentuje bóstwo Haschebaad. Maska jest używana podczas rytuałów medycznych, ponieważ moc bogini ma przynosić korzyści chorym. Tylko mężczyźni Navajo mogą nosić tę maskę. W przeciwieństwie do masek symbolizujących męskie bóstwa, maska Haschebaad pozwala mężczyznom pokazać więcej włosów, podkreślając bardziej kobiece cechy bogini. Maska nie jest wyjątkowo ozdobna, ale zawsze zawiera kawałek muszli abalone i pióra indyka, dzięcioła lub orła.
Haschebaad
Shows jako He Goes
Shows, znany również jako He Goes (tak, to było całe jego imię), był znanym wodzem, który walczył w wielu trwających walkach z wkraczającym rządem USA. Zanim fotograf, historyk i etnolog Edward S. Curtis uchwycił to zdjęcie, Shows, jako He Goes, już dawno opuścił pole bitwy. Niesławne “wojny indiańskie” dobiegły końca, nowa bitwa o niezależność ziemi toczyła się w sądzie, a radca prawny został ustanowiony. Shows as He Goes był najprawdopodobniej członkiem plemienia Crow, które dominowało w północnych Stanach Zjednoczonych w okolicach Montany, Północnej i Południowej Dakoty.
Shows As He Goes
Łosoś Wishram
Lud Wishram, plemię żyjące w pobliżu rzeki Kolumbia, ma bogate dziedzictwo kulturowe i słynie ze złożonego wikliniarstwa, doświadczenia w rybołówstwie i silnego szacunku dla natury. Mężczyzna z plemienia Wishram rzucający się na łososia na tym zdjęciu jest przykładem ich najbliższego sojuszu środowiskowego: rzeki. Rzeka zapewniała większość pożywienia Wishram, w tym jesiotra, węgorza i łososia. Wishram, położone w samym sercu krytycznych regionalnych linii handlowych, funkcjonowało jako ważny strateg handlowy dla tego obszaru. Ich gospodarka handlowa składała się głównie z kajaków, ryb, koców, a nawet zniewolonych ludzi zabranych z sąsiednich plemion. Współczesny rozwój zapór wodnych miał znaczący wpływ na starożytne tereny ludu Wishram, niszcząc ich niezależność.
Łosoś Wishram
Dziewczyna Jicarilla
Dziewczyna Jicarilla o szeroko otwartych oczach na tym zdjęciu ma na sobie swoją zwyczajową “suknię biesiadną” Suknia biesiadna to szczególnie ekstrawaganckie ubranie, które reprezentuje przejście młodej kobiety Jicarilla w kobiecość. Peleryna jest ozdobiona księżycowymi wzorami, które reprezentują fazy księżyca i kobiecy cykl. Święto jest czterodniowym festiwalem, podczas którego kobiety ze społeczności dzielą się swoimi doświadczeniami i lekcjami z dziewczyną. Wprowadzenie domowych maszyn do szycia pod koniec XIX wieku niewiele zmieniło dziedzictwo sukienki, podnosząc ją do jeszcze większej wyjątkowości.
Dziewczyna Jicarilla
Kobieta Czejenów
Młoda Czejenka patrzy uważnie w obiektyw aparatu. Jej spojrzenie zostało uwiecznione w szóstym wydaniu słynnej serii książek Edwarda Curtisa “The North American Indian”. Kraj Czejenów, do którego należała, był jednym z najpotężniejszych w polityce i historii rdzennych Amerykanów. Rozbudowany system handlowy i barterowy Czejenów zaowocował sporą gospodarką opartą głównie na produktach wytwarzanych przez bizony. Jednak po tym, jak konkurujące plemiona i europejscy imigranci wybili bizony do niemal całkowitego wyginięcia, Czejenowie stracili swoją pozycję ekonomiczną i musieli polegać na pomocy finansowej ze strony rządu USA.
Kobieta Czejenów
Chiricahua Carlisle
To zdjęcie jedenastu młodych ludzi i nastolatków przed pierwszym dniem szkoły w Carlisle Indian School w listopadzie 1886 roku przedstawia ponurą erę w historii rdzennych Amerykanów. Szkoła Indian Carlisle była próbą rządu USA asymilacji rdzennych Amerykanów do zachodniej kultury i wyglądu. Ludzie Chiricahua, którzy byli koczownikami i częścią plemienia Apaczów, byli zręcznymi wojownikami znanymi ze swojej odporności i byli uważani za najbardziej wojowniczy z narodów Arizony. Chłodny, śnieżny krajobraz Pensylwanii, gdzie znajdowała się szkoła Carlisle, był daleki od ich pustynnych domów.
Chiricahua Carlisle
Kobieta Lummi
Kobieta Lummi, nosząca tradycyjną biżuterię, wpatruje się w odległy punkt poza kamerą. Jej kraj, Lummi, był znany ze swojej morskiej sprawności i formalnej nazwy Lhaq’temish, co dosłownie tłumaczy się jako “Ludzie Morza” Przez około tysiąc lat plemię podróżowało po obszarze Waszyngtonu jako koczownicy. Przez lata więzi handlowe z wczesnymi azjatyckimi i europejskimi odkrywcami były silne, dopóki rząd Stanów Zjednoczonych nie wyznaczył terytorium Lummi do eksploatacji minerałów i zaopatrzenia. Dzisiejsi Lummi żyją na tym samym obszarze i odnowili większość swoich zwyczajów.
Kobieta Lummi
Starszyzna Atsina
Na tym niezwykłym zdjęciu z 1909 roku czterech starszych Atsina dzieli się chwilą. Lud Atsina nosił kilka nazw, w tym A’ane, Ahe i A’aninin. Naród określał się jako ten ostatni, co oznacza “Ludzie z białej gliny” Wyjątkowa historia francuskich interakcji pojawiła się, gdy Francuzi wprowadzili kolejny przydomek do swojej i tak już obszernej listy: Gros Ventres, co oznacza “wielkie brzuchy” Plemię zawarło sojusz z ludem Czarnych Stóp, aby zapewnić sobie większą pomoc w wojnie przeciwko rządowi USA. Następnie plemię zdradziło Czarne Stopy, sprzymierzając się z Wronami. To posunięcie było okropne.
Starszyzna Atsina
Czarne Stopy w tipi
Zdjęcie z 1933 roku przedstawia trzech Czarnych Stóp przygotowujących kolację w swoim tipi w Parku Narodowym Glacier. Naród Czarnych Stóp i Park Narodowy Glacier mają długą historię. Obszar ten, znany jako “kręgosłup świata”, jest domem przodków około stu tysięcy Czarnych Stóp, którzy nadal tam mieszkają. W XVIII i XIX wieku Czarne Stopy posiadały rozległe terytorium rozciągające się od współczesnego Saskatchewan tysiąc mil na południe do rzeki Missouri. Obecnie członkowie narodu Czarnych Stóp pracują nad ponowną integracją Parku Narodowego Glacier z ich ojczyzną i dochodami.
Czarne Stopy w tipi
Zobacz jastrzębia
Facet Nimi’ipuu pozuje do aparatu na tym zdjęciu. Niewiele wiadomo o obiekcie zdjęcia, See Hawk. Francuscy odkrywcy pomylili jego plemię, Nimi’ipuu, z “Nez Perce” w wyniku błędu tożsamości. Wyrażenie “nez perce” tłumaczy się na “przekłuty nos” w języku angielskim, odnosząc się do ozdoby twarzy używanej przez kilka plemion rdzennych Amerykanów. Po nauczeniu się, jak udomowić konie, Nimi’ipuu zyskali na znaczeniu. Byli w stanie odeprzeć 5000 amerykańskich żołnierzy podczas sześciomiesięcznej wojny znanej jako wojna Nez Percé.
Zobacz Jastrzębia
Obozowisko Flatheadów
Nazwa tego ludu, Flathead, jest zwodnicza, ponieważ nie ma dowodów na to, że zajmowali się starożytną techniką spłaszczania czaszek. Zamiast tego, kraj ten był lepiej znany jako “Salish” (ludzie). Salishom odmówiono dostępu do licznych zasobów naturalnych, ponieważ większe plemię Czarnych Stóp zabroniło im polowania na bizony i bizony. W tym samym czasie europejscy koloniści rozpoczęli masowe odławianie zwierząt, pozostawiając Salishom przewagę liczebną. Obecnie Salish żyją głównie w rezerwacie o powierzchni półtora miliona akrów w Montanie i angażują się w szereg działań, takich jak rybołówstwo, polowanie, zbieractwo, sztuka i rzemiosło, wydarzenia kulturalne oraz wspieranie praw rdzennych mieszkańców i dbanie o środowisko.
Obozowisko Flathead
Taniec zaćmienia Kwakwaka’wakw
To czarno-białe zdjęcie przedstawia grupę około tuzina mężczyzn Kwakwaka’wakw wykonujących rytualny taniec, aby wydobyć słońce podczas zaćmienia. Kwakwaka’wakw to pierwszy naród zamieszkujący obszary przybrzeżne współczesnej Kolumbii Brytyjskiej w Kanadzie. Naród był kiedyś znany jako Kwakiutl, ale zmienił nazwę w latach 80-tych, aby lepiej reprezentować swoją językową wyjątkowość. Zespół jest znany ze swojej oryginalności i spektakularnych tańców. Kwakwaka’wakw identyfikują się na podstawie tego, do którego “zespołu” należą, a zespoły reprezentują oddzielne grupy w ramach narodu: Orzeł, Wilk, Kruk lub Zabójczy Wieloryb.
Taniec zaćmienia Kwakwaka’wakw
Święto San Esteban
Poniższe zdjęcie jest nieco zamglone, ale opowieść o tych ludziach jest wciąż oczywista. Na tym zdjęciu z 1926 roku grupa Acoma uczestniczy w marszu z okazji święta San Esteban. Coroczne święto odbywa się w Acoma Pueblo. Chociaż pueblo jest w dużej mierze opuszczone, wielu mieszkańców Acoma powraca na pamiątkową ceremonię. Festiwal ma na celu uczczenie San Esteban, czyli Świętego Szczepana w języku angielskim, zgodnie z zaleceniami katolickiego księdza, który zyskał zaufanie Acoma w XVII wieku. Wydarzenie to trwa cały dzień, a każda grupa wykonuje unikalny układ taneczny.
Święto San Esteban
Haschogan, bóg garbusów
Naród Navajo, największe plemię rdzennych Amerykanów w Stanach Zjednoczonych, znajduje się głównie w południowo-zachodnich stanach Arizona, Nowy Meksyk i Utah. Jest znane ze swojej bogatej kultury i głębokich tradycji duchowych. To jest facet Navajo noszący maskę Haschogana, garbatego boga. Do Haschogana składano petycje, aby zapewnić sobie obfite zbiory każdego roku. Przydomek “garbus” odnosi się do pozycji pochylonej na polu podczas rozsiewania nasion. Uważa się, że plecy Haschogana niosą tęcze i mgłę, które zostaną uwolnione na polach Navajo po zimie. Navajo, podobnie jak wszyscy inni rdzenni Amerykanie, mają panteon bogów i bogiń, z których każdy ma unikalne cechy i zdolności.
Haschogan, garbaty bóg
Taniec bizonów
Taniec Bizona, znany również jako Taniec Bizona, to coroczny festiwal upamiętniający powrót bizona na północne równiny po długiej, mroźnej zimie. Jest to święty i wpływowy ceremonialny taniec rdzennych Amerykanów na cześć bizona, który reprezentuje obfitość, siłę i połączenie ze światem przyrody. Taniec jest wykonywany z zamiarem przywołania mistycznych sił, aby utrzymać cykl migracji i powrotu bizonów w nienaruszonym stanie. Jedno z pierwszych nagrań wideo rdzennych Amerykanów zostało wykonane w 1894 roku. Szesnastosekundowy film pokazuje trzech tańczących Siuksów, podczas gdy dwóch innych bije w bębny.
Taniec bizonów
Wódz Garfield
Na tym zdjęciu z 1907 roku autorstwa Edwarda S. Curtisa wódz plemienia Jicarilla znany jako “Wódz Garfield” pozuje z powagą. Był on szanowanym i ważnym przywódcą plemienia Lakota Sioux, znanym ze swojej inteligencji, dyplomacji i oddania swojemu ludowi. Wódz ubrany jest w pióra jako nakrycie głowy i szarfę, z plecionymi włosami owiniętymi futrzanymi rękawami i ogromnymi kolczykami, które pasują do epoki. Na tym zdjęciu z 1907 roku autorstwa Edwarda S. Curtisa, wódz Jicarilla znany jako “Wódz Garfield” pozuje posępnie. Był on szanowanym i ważnym przywódcą plemienia Lakota Sioux, znanym ze swojej inteligencji, dyplomacji i oddania swojemu ludowi. Wódz jest ubrany w pióra jako nakrycie głowy i szarfę, z plecionymi włosami owiniętymi futrzanymi rękawami i ogromnymi kolczykami, które pasują do epoki.
Wódz Garfield
Medal Wodza Garfielda
Przywódca plemienia Jicarilla nosi medal z podobizną ówczesnego amerykańskiego prezydenta Jamesa A. Garfielda. Po zdobyciu nagrody przywódca plemienia zmienił swoje imię na “Wódz Garfield” Prezydent Garfield wręczył wodzowi Garfieldowi medal w uznaniu jego wysiłków na rzecz utrzymania pokoju między ludem Jicarilla a rządem Stanów Zjednoczonych. Wódz Garfield ostatecznie przyjął to samo hiszpańskie nazwisko, Velarde. Na zdjęciu nosi europejską kamizelkę i koszulę z kołnierzykiem, a także szarfę Jicarilla i naszyjnik z muszli. Wódz był powiązany z wieloma wydarzeniami historycznymi, ale najbardziej znany jest z tego, że odegrał kluczową rolę w utrzymaniu tradycyjnego dziedzictwa swojego ludu i nacisku na prawa rdzennych mieszkańców.
Medal Wodza Garfielda
Młodzi Hopi
Cztery młode kobiety Hopi stoją na zdjęciu zrobionym w wiosce Walpi na przełomie XIX i XX wieku. Wioska Walpi jest jedną z najstarszych nieprzerwanie zamieszkałych osad w kontynentalnych Stanach Zjednoczonych. Osada została przeniesiona, aby walczyć z hiszpańskimi kolonistami i do dziś zachowała większość swojej oryginalnej architektury. Cztery młode kobiety Hopi stoją na zdjęciu zrobionym w wiosce Walpi na przełomie XIX i XX wieku. Wioska Walpi jest jedną z najstarszych nieprzerwanie zamieszkałych osad w kontynentalnych Stanach Zjednoczonych. Osada została przeniesiona, aby walczyć z hiszpańskimi kolonistami i do dziś zachowała większość swojej oryginalnej architektury.
Młodzi Hopi
Młoda kobieta Sioux
Młoda kobieta z plemienia Siuksów pozuje z gracją w swoim tradycyjnym stroju. Siuksowie nie są pojedynczym narodem, ale raczej zbiorem plemion o tych samych korzeniach językowych, które były podziwiane za swoją siłę, wytrwałość i istotną pozycję w swojej cywilizacji. Przydomek Siuksów jest skrótem od słowa “Nadouessioux”, które zostało im nadane przez plemię Ojibwe i oznacza “wrogów” ze względu na ich długą historię międzyplemiennych konfliktów. Siuksowie stali się jedną z największych milicji w północnej Ameryce i zostali nawet zwerbowani do walki w amerykańskiej wojnie secesyjnej.
Młoda kobieta Sioux
Kobieta Apaczów czerpiąca wodę
To zdjęcie z 1903 roku przedstawia samotną kobietę Apaczów siedzącą na biodrach i czerpiącą wodę z rzeki w nieznanym miejscu. Naród Apaczów, podobnie jak Siuksowie, jest ogromnym skupiskiem różnych plemion etnicznych, które zjednoczyły się pod sztandarem Apaczów. Rozległa monarchia Apaczów rozpoczęła się w Kolorado i rozciągnęła się na Nowy Meksyk, Teksas i Arizonę, w tym części meksykańskich stanów Sonora i Chihuahua. Ze względu na zróżnicowany teren, na którym żyli, Apacze zajmowali się różnymi zajęciami, które wspomagały ich gospodarkę.
Kobieta Apaczów czerpiąca wodę
Taqul, kapłan węża Moki
Na tym zapierającym dech w piersiach zdjęciu z 1902 roku szaman znany tylko jako Taqul wpatruje się gniewnie w kamerę. Taqul był ubrany w strój “wężowego kapłana”. Wężowi kapłani byli wśród ludu Moki i przeprowadzali jedną z najbardziej śmiercionośnych ceremonii, jakie kiedykolwiek opisano. Raz w roku węże, tak niebezpieczne jak grzechotniki i tak nieszkodliwe jak węże byki, były chwytane żywcem i transportowane do małej społeczności na terenie dzisiejszego Meksyku. Kapłani wykonywali skomplikowane tańce i występy z gadami na oczach setek widzów. Według doniesień, żaden ksiądz nie został ugryziony przez węża.
Taqul Kapłan Węża Moki
Rozciąganie skór Apsaroke
To zdjęcie z 1909 roku przedstawia kobietę Apsaroke przygotowującą skóry do garbowania i rozciągania. Każde plemię rdzennych Amerykanów miało swoją procedurę obróbki skór. Metody różniły się w zależności od regionu i osoby, ale wszystkie dawały ten sam rezultat: giętką, miękką i luksusową skórę. Skóry były przygotowywane w czterech fazach: mizdrowania, usuwania włosia, garbowania i wędzenia. Podczas fazy mizdrowania, całe mięso i tłuszcz musiały zostać usunięte. Aby ułatwić proces usuwania sierści, niektóre tradycje moczyły skórę w połączeniu wody i popiołu. Skóry były następnie garbowane i wędzone, aby zapewnić wodoodporność.
Rozciąganie skóry Apsaroke
Dwa Gwizdki
Fotografia z 1909 roku przedstawia mężczyznę z plemienia Wron Górskich o imieniu Dwa Gwizdki z jego duchowym zwierzęciem, jastrzębiem medycznym, siedzącym na jego głowie. Dwa Gwizdki był bez wątpienia wojownikiem. Jego śmiałe wyczyny rozpoczęły się w wieku osiemnastu lat, kiedy dołączył do dwóch innych rodaków w napadzie na obóz Siuksów, zdobywając sto koni Siuksów. Two Whistles walczył z Arapaho i miał inne starcia z Siuksami. W wieku 35 lat Dwa Gwizdki pościł przez kilka dni, twierdząc, że księżyc pokazuje, gdzie może zdobyć niekończące się zapasy koni i bizonów.
Dwa Gwizdki
Kobiety Piegan
Dwie kobiety Piegan spędzają spokojną chwilę z widokiem na lśniące jezioro na zdjęciu Edwarda S. Curtisa z 1911 roku. Kobiety Piegan odgrywały znaczącą rolę w społeczności Blackfeet. Kobiety Piegan były określane jako “kobiety o męskim sercu” Przedstawiało to je jako zaciekle niezależne i, w przeciwieństwie do ról wielu innych rdzennych Amerykanek w tamtym czasie, wolne w podejmowaniu własnych decyzji i życiu w pojedynkę, jeśli tak wybiorą. Odwiecznym przekonaniem kobiety Piegan dotyczącym jej męża było “siedzieć obok niego”, a nie “siedzieć za nim”
Kobiety Piegan
Kobieta Wishram z kolczykiem w nosie
Kobieta z plemienia Wishram, znana ze swoich niezwykłych umiejętności koszykarskich i wspaniałych projektów, prezentuje przed kamerą swoją biżuterię, w tym szczególnie efektowny kolczyk w nosie z muszli dentalium. Muszla dentalium była bardzo poszukiwanym i szeroko sprzedawanym przedmiotem wśród Pierwszych Narodów, rdzennych Amerykanów i Eskimosów. Jako rzadki materiał, ozdobna muszla reprezentowała szlachtę i była zwykle noszona przez kobiety o wysokim statusie w plemieniu. Lud Nuu-chah-nulth, który żył na północno-zachodnim Pacyfiku Ameryki, był głównym zbieraczem i dystrybutorem rzadkiej substancji, ponieważ miał łatwy dostęp do obfitych równin przybrzeżnych.
Kobieta Wishram z przekłutym nosem
Matka i dziecko Cayuse
Cayuse byli również nazywani przez swoich sąsiadów, Nez Perce, jako Weyiiletpuu, czyli “ludzie życicy”. Było to małe, ale potężne plemię z północno-zachodniego regionu Pacyfiku w Ameryce Północnej. Cayuse, którzy łączyli handel i umiejętność walki, byli dobrze znani z tworzenia partnerstw z innymi plemionami i europejskimi osadnikami. Cayuse i chrześcijańscy misjonarze nawiązali niezwykłą relację, ponieważ ci pierwsi byli zainteresowani “księgą niebios białego człowieka”, czyli Biblią. W 1847 r. wybuchła pierwsza “wojna indiańska” na północno-zachodnim Pacyfiku z powodu nieporozumień między kaznodziejami a Cayuse.
Matka i dziecko Cayuse
Wojownik Absaroke
Wojownik Absaroke siedzi na koniu. Na zdjęciu z 1910 r. ma gotowy łuk i strzały, patrząc na równiny pod sobą. Wrony identyfikują się jako “Apsáalooke”, co oznacza “dzieci wielkiego ptaka z dziobem” Wrony polegały w dużej mierze na koniach i były znane z posiadania największych stad. Na równinach odbywał się coroczny festiwal, na który kilka plemion przyprowadzało swoje konie, aby zademonstrować swój status i władzę. Procesja ta odbywa się do dziś, a w sierpniu każdego roku bierze w niej udział do 50 000 uczestników.
Wojownik Absaroke
Kostium osy
Ludzie Quagyuhl byli znani ze swoich niezwykłych umiejętności rzeźbienia w drewnie, produkując skomplikowane słupy totemowe i maski, które świadczyły o ich artystycznych zdolnościach. Strój Hamasilahl mężczyzny Qagyuhl sprawia, że wygląda on przerażająco. Hamsilahl luźno tłumaczy się jako “wcielenie osy”, odnosząc się do personifikacji boga w złożonych rytualnych tańcach. Qagyuhl, w przeciwieństwie do wielu innych plemion w tamtym czasie, nie sprzeciwiali się podglądaniu ich rytuałów i sakramentów przez osoby postronne, pozwalając znanemu fotografowi i etnologowi Edwardowi S. Curtisowi być świadkiem i filmować niektóre z ich świętych praktyk. Curtis zauważył, że Quagyuhl znacznie zainwestowali w kreatywność swoich praktyk duchowych, posiadając najbardziej wszechstronną i zróżnicowaną kolekcję masek, kostiumów i zwyczajów.
Kostium osy
Herby Kwakiutlów
Kwaikiutlowie, powszechnie znani jako Kwakwaka’wakw, są rdzennymi mieszkańcami północno-zachodniego Pacyfiku. Oto dwa imponujące słupy totemiczne przy wejściu do domu Kwaikiutlów w dzisiejszej Alert Bay w Kolumbii Brytyjskiej. Słupy totemowe pełnią funkcję herbów rodzinnych, symbolicznie strzegąc wejścia do domu i pokazując status właściciela domu. Ojcowski herb jest reprezentowany przez orła z rozpostartymi skrzydłami i oczami skupionymi na horyzoncie. Niedźwiedzie grizzly tworzą matczyny herb na dolnej stronie słupów totemowych. Głowa rywalizującego wodza jest mocno trzymana przez niedźwiedzie grizzly, co symbolizuje zniszczenie przeciwników przez Kwaikutl.
Herby Kwakiutlów